Η κυριότερη λιμενική κωμόπολη του Λιμένα, ή αλλιώς κωμόπολη της Θάσου, είναι η πρωτεύουσα του νησιού. Συνδέεται μέσω φέρρυ μποτ με την κωμόπολη της Κεραμωτής και επίσης με την πόλη της Καβάλας μέσω του υδροπτέρυγου (δελφίνι). Έχει πολλά περισσότερα να προσφέρει στους επισκέπτες του απ’ όσα μπορούν σε μια μέρα. Το περιβάλλον που πλαισιώνει την κωμόπολη είναι συναρπαστικό, με τους κατηφορικούς λόφους και τα βουνά να καλύπτονται από πευκοδάση και άλση με ελιόδεντρα. Βρίσκεται στη βόρεια πλευρά του νησιού, αντίκρυ της ηπειρωτικής χώρας και μπορείτε να δείτε την πόλη της Καβάλας να διακρίνεται στον ορίζοντα τις ηλιόλουστες μέρες. Εδώ είναι το μέρος όπου η θασίτικη κοινωνία ήκμασε κατά τη διάρκεια των αρχαίων χρόνων και υπάρχουν τόσα πολλά να δείξουν για αυτήν.

    Η μεγαλύτερη αρχαιολογική περιοχή βρίσκεται στην πίσω πλευρά του παλιού λιμανιού του Λιμένα. Στο κέντρο της αρχαίας αγοράς υπήρχε ένα δικαστήριο πλαισιωμένο με κιονοστοιχίες διακοσμημένες με αγάλματα, βωμούς και εκλεκτές προσφορές. Το αρχαίο Ωδείο ήταν ένας χώρος όπου διεξάγονταν μουσικές παραστάσεις. Τα άδυτα του Ηρακλή, του Ποσειδώνα και του Διονύσου ήταν τα τρία πιο ιερά μέρη της Θάσου. Το αρχαίο θέατρο επικράτησε στις πευκώδεις βουνοπλαγιές από τον 5ο αιώνα π.Χ˙ κάποια τμήματα χρονολογούνται από τους ρωμαϊκούς χρόνους. Στην κορυφή του λόφου, μετά τα οχυρά της ακρόπολης, μπορείτε να θαυμάσετε τα εντυπωσιακά υπολείμματα των θεμελίων του ναού της Αθηνάς. Κατηφορίζοντας κατά μήκος της νοτιοδυτικής πλευράς του τείχους, περνάτε μέσα από την Πύλη του Σειληνού, την Πύλη του Ηρακλή και την Πύλη του Διονύσου και παρακάτω μέσα από τις Πύλες του Δία και της Ήρας.

     Αυτό το όμορφο παραθεριστικό θέρετρο είναι ένας όλο και περισσότερο δημοφιλής προορισμός μεταξύ των επισκεπτών της Θάσου. Βρίσκεται περίπου 14 χιλιόμετρα από την πόλη της Θάσου και 31 χιλιόμετρα από τη Σκάλα Πρίνου. Συνορεύει με τη Χρυσή Παραλία ή «Χρυσή Αμμουδιά», μια μακριά αμμώδη παραλία δυόμισι χιλιομέτρων που προσεγγίζει το γειτονικό θέρετρο της Σκάλα Ποταμιάς από την άλλη πλευρά του κόλπου.

     Η άλλη άκρη της ονομάζεται «Χρυσή Ακτή». Η παραλία πήρε το όνομά της από την απέραντη αμμουδιά από την οποία αποτελείται και η οποία παίρνει ένα χρυσό χρώμα όταν ο ήλιος μεσουρανεί και ακτινοβολεί πάνω της. Είναι μια πολύ λεπτή, λευκή άμμος που καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της παραλίας. Μερικές μικρές εκτάσεις της παραλίας έχουν βράχια, αλλά πάνω από 2,5 χιλιόμετρα, που υπολογίζονται ως η μακρύτερη παραλία στη Θάσο, αποτελούνται από καθαρή άμμο. Το νερό είναι καθαρότερο απ’ότι μπορεί να φανταστεί κανείς, κάτι που κάνει εδώ το κολύμπι μια πολύ δημοφιλή δραστηριότητα. Η παραλία είναι ρηχή και καθιστά το μέρος πολύ ασφαλές για να κολυμπούν και να παίζουν τα παιδιά.

     Ο Ποτός είναι ένα υπέροχο παράκτιο χωριό στη νότια πλευρά του νησιού 45 χιλιόμετρα από την κωμόπολη της Θάσου και 28 χιλιόμετρα από το λιμάνι της Σκάλας Πρίνου. Έχει αναπτυχθεί σε έναν οικισμό με μόνιμους κατοίκους τις τελευταίες δεκαετίες, αλλά δεν ήταν πάντα έτσι.

     Πρωτύτερα, χρησιμοποιούταν ως λιμάνι από τους κατοίκους του Θεολόγου, οπότε δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα ψαροχώρι. Η αλιεία είναι πολύ καλή στη νότια πλευρά του νησιού, καλύτερη από τα βόρεια νερά. Τα νερά εδώ είναι βαθύτερα και προσφέρουν μεγαλύτερη πληθώρα ψαριών, καθώς επίσης και μια μεγαλύτερη ποικιλία. Αυτό καθιστά τον Ποτό μια αρκετά απασχολημένη περιοχή όλο τον χρόνο. Η χειμερινή περίοδος υποστηρίζεται πως είναι η καλύτερη περίοδος για ψάρεμα, λόγω των περισσοτέρων ειδών ψαριών που είναι διαθέσιμα να πιαστούν, συμπεριλαμβανομένων των καλαμαριών και των χταποδιών.

     Τα Λιμενάρια έχουν γίνει ένας πολύ δημοφιλής προορισμός διακοπών, ο οποίος έχει διατηρήσει πολλά από τις ελληνικές παραδόσεις και τον μοναδικό τοπικό πολιτισμό του. Οι τουρίστες απολαμβάνουν την ευρεία επιλογή από ταβέρνες και εστιατόρια, που σερβίρουν νόστιμη ελληνική κουζίνα μέσα στην κωμόπολη και κατά μήκος της ακτής. Επίσης, υπάρχουν καταπληκτικές καφετέριες, μπαρ, μαγαζιά και πάγκοι με σουβενίρ σχεδόν σε κάθε κατεύθυνση όπου μπορεί κανείς να κάνει βόλτα εντός του χωριού και να εκτιμήσει την απλότητα της ζωής που οι ντόπιοι γνωρίζουν και λατρεύουν.