Τα Λιμενάρια έχουν γίνει ένας πολύ δημοφιλής προορισμός διακοπών, ο οποίος έχει διατηρήσει πολλά από τις ελληνικές παραδόσεις και τον μοναδικό τοπικό πολιτισμό του. Οι τουρίστες απολαμβάνουν την ευρεία επιλογή από ταβέρνες και εστιατόρια, που σερβίρουν νόστιμη ελληνική κουζίνα μέσα στην κωμόπολη και κατά μήκος της ακτής. Επίσης, υπάρχουν καταπληκτικές καφετέριες, μπαρ, μαγαζιά και πάγκοι με σουβενίρ σχεδόν σε κάθε κατεύθυνση όπου μπορεί κανείς να κάνει βόλτα εντός του χωριού και να εκτιμήσει την απλότητα της ζωής που οι ντόπιοι γνωρίζουν και λατρεύουν.

     Λίγο πιο δυτικά θα φτάσετε στην πολύ μεγάλη παραλία των Λιμεναρίων που εκτείνεται σε μήκος 2 Χμ περίπου. Ακριβώς πιο, μετά στη δυτική πλευρά, είναι η παραλία της Τρυπητής.

     Εάν ταξιδεύετε ανατολικά των Λιμεναρίων, θα βρείτε την παραλία των Μεταλλείων, μια γραφική αμμώδη παραλία με ομαλούς βράχους, η οποία είναι και το μέρος όπου οι μεταλλωρύχοι άφησαν πολλά σε εμάς για να εξερευνήσουμε σήμερα. Περίπου 2,5 χιλιόμετρα από τα Λιμενάρια, μπορείτε να βρείτε το μικρό παραλιακό θέρετρο της κωμόπολης του Πευκαρίου . Λίγο πιο ανατολικά, 4 χιλιόμετρα από τα Λιμενάρια, μπορείτε να βρείτε άλλη μια μεγάλη και αμμώδη παραλία στον Ποτό .

     Η ίδια η κωμόπολη έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία που στην πραγματικότητα δεν ήταν σπουδαία μέχρι τΙς αρχές του 20ου αιώνα, οπότε άρχισε η εκμετάλλευση των γειτονικών μεταλλευμάτων από τη γερμανική εταιρία Speidel μεταξύ του 1905 και 1912. Τα ορυχεία ήταν πλούσια σε αποθέματα καδμίου, ένα κοινό ορυκτό από ψευδάργυρο. Η εκμετάλλευση των ορυχείων συνεχίστηκε το 1925 από τον Vielle Montagne μέχρι το 1930, ο οποίος το 1926 ανοικοδόμησε τις εγκαταστάσεις καύσεως με νέες περιστροφικές καμίνους.

     Το κτήριο με τα γραφεία της εταιρίας μεταλλευμάτων Spiedel ήταν κτισμένο στην κορυφή ενός υψώματος προς την ανατολική πλευρά των Λιμεναρίων. Το κτήριο ονομάζεται «Παλατάκι», βρίσκεται ψηλά βλέποντας ολόκληρη την κωμόπολη και μπορεί να το δει κάθε επισκέπτης. Κάτω από αυτό υπάρχει ένα παλιό ορυχείο στο οποίο σήμερα μπορείτε να πάτε μέσα και τριγύρω. Εκεί κοντά υπάρχει ένα λαογραφικό μουσείο με πολλά να δείτε, καθώς επίσης και ένα μικρό ιδιωτικό μουσείο «Παπαγεωργίου».

     Μαζί με την ανάπτυξη της εξορυκτικής βιομηχανίας χρειάστηκε να ικανοποιηθούν και οι οικιακές ανάγκες των εργατών. Ο πληθυσμός της περιοχής αυξήθηκε κατά κόρον στη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου λόγω κάποιων παραγόντων. Ένας ήταν η μετακίνηση των κατοίκων του μεσαιωνικού ορεινού χωριού του Κάστρου στα Λιμενάρια για εργασία, εγκαταλείποντας το χωριό που είχε γίνει τόσο απομακρυσμένο από τον υπόλοιπο κόσμο. Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας για την αύξηση του πληθυσμού ήταν η ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, που ορίστηκε από τη Συνθήκη της Λωζάνης. Πολλοί Έλληνες πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να έρθουν στην Ελλάδα. Κάποιοι από αυτούς που ήρθαν εδώ έφεραν μαζί τους την διαφορετική τους κουλτούρα, τις ιδέες, τη δημιουργικότητα και τη ζωή στην κοινότητα. Οι περισσότεροι πρόσφυγες μετακινήθηκαν στο μέρος που τώρα λέγεται Καλύβια και έκτισαν εκεί τις καλύβες τους. Έτσι πήρε το χωριό το όνομά του.